گفتم که "ألحَمدُ" سپاس، "لِلّهِ رَبِّ العالَمین"

بخشنده است او و رحیم، هم مالک موعود دین

"أِیّا" تو را، "أِیّا" تو را، "أیَّاکَ نَعبُدُ" به جان

وندر سرای بی کسی، آری "أیَّاکَ نَستَعین"

کج میرویم و نا کجا، بنما "صِراطَ المُستَقیم"

راه همان آنانکه، "أنعَمتَ" بر ایشان به دین

جز آن "عَلَیهِم" خشم تو، دائم شوند مغضوب تو

و جز تمام کج رهان، همان گروه "ضالّین"

قرآن که "یَهدی لِلَّتی" بر "أَقوَمُ" راهی درست₍₁₎

"یُبَشِّرُ"₍₁₎ بر اهل دین، "وَ رَحمةٌ لِلمُؤمِنین"₍₂₎

گفتم: که باشد یاورم؟ در روز دین یوم الحساب؟!

"وَ قیلَ الیَومَ نَنسَاکُم" ... "وَ ما لَکُم مِن ناصِرین"₍₃₎

گفتم که بعد از نفخ صور،مردم به وحشت میروند؟!

گفتا بجز "مَن شاءَ" او، "کُلٌّ أتَوهُ داخِرین"₍₄₎

گفتم زمین و آسمان، کرهاً شدند در این مکان؟!

گفتا که فرمود "اِئتیا"، گفتند "أَتَینَا طائِعین"₍₅₎

گفتم برون از بطن حوت، یونس چگونه ره نمود؟!

گفتا "فَلَو لا أنَّهُ کانَ مِنَ المُسَبِّحین"₍₆₎

گفتم ز احوال جَنان، گوئی که دانم بیش از آن؟!

گفتا "یُطافُ" دورشان، آنجا "بِکَأسٍ مِن مَعین"₍₇₎

گفتم خبر از فاسقی، آمد به من، حکمش بگو!

گفتا "تَبَیَّنوا" به آن، تا "ما فَعَلتُم نادِمین"₍₈₎

گفتم که فوز آشکار، بر من نما، در این مجال

گفتا شدن "فی رَحمَتِه"، آری "هُوَ الفَوزُ المُبین"₍₉₎

گفتم که روزی بهر ما، گه بیش و گه کم میشود

گفتا که "رَبّی" گر "یَشاء" ₍₁₀₎، "واللهُ خیرُالرّازِقین"_(۱۱)

گفتم که بر تنگ آمده، دل از مصائب بیشمار

گفتا که صبری بایدت، هم او "یُحِبُ الصّابِرین"_(۱۲)

(1) سورة مبارکة الأسراء - 9

(2) سورة مبارکة الأسراء – 82 / سورة مبارکة نمل – 77 / سورة مبارکة یونس - 57

(3) سورة مبارکة الجاثیه - 34

(4) سورة مبارکة النمل – 87

(5) سورة مبارکة فصلت – 11

(6) سورة مبارکة الصافات – 143

(7) سورة مبارکة الصافات – 45

(8) سورة مبارکة الحجرات – 6

(9) سورة مبارکة الجاثیه – 30

(10) سورة مبارکة سبأ – 39

(۱۱) سورة مبارکة جمعه - ۱۱

(1۲) سورة مبارکة آل عمران – 146

شاید این گونه که میپنداری، دل ما بی سر و پائی نکند

شاید این الکن آشفته زبان، در سخن، یاوه سرائی نکند

شاید این کودک گستاخ و ادب نابلد مکتب لقمان حکیم

گهگُداری بشود معلم درس ادب، دائماً سر به هوائی نکند

شاید این مرغ گرفتار و شکسته پر و بالِ در تَنگ قفس

شده تار و پود میله ها و برعبث، فکر پرواز و رهائی نکند

شاید این شاعر بی نام غزل، در هجوم قحطی قافیه ها

بسراید ده هزار بیت مُصرّع  و دمی میل رباعی نکند

شاید این من که تو گوئی دل او گشته ز بی عشقی پیر

زجر عشق دیده و از عذاب آن، میل جدائی نکند