قدری بایست،

ایستگاه نیمه شب پنج شنبه را

اینجا به بعد ...

زمان، نمازش شکسته نیست

هزار و چهارصد و غصه های زیاد ...

دقیقه ها بهت و خستگيست

....

قدري بايست!

اينك زمان، مشغول نياز و نافله است

تا ساعت خدا، یک سحر و یک دعای عهد فاصله است

هان ای زمین!

قدری بایست

خورشید بی وضوست

از تيرگي ناله ميدهد سر و در جستجوي نور اوست

منظومه نيز در تدارک گشتن به دور اوست

......

حالا بگرد! زمين ...!

حالا بگرد!

زمان گشته راهی و

خورشید، غسل زیارتش ادا شد و ...

                                       .... در انتظار ظهور اوست ...

جدال

جدالي ميان آب و لب

- فرات! چه زلال نيستي تو ...

جدالي ميان دست و خاك

- زمين چه بي صبر نيستي تو ...

جدالي ميان تن و خاك

- وای زمين! چه بي تحمل نيستي تو ...

جدالي ميان مشك و جاذبه

... -  سيب! چه شيرين نيستي تو ...

10 آذر

روز اخراجم از سرزمین ازل

و تبعید در منطقه ای دور افتاده و پست تر...

10 آذر

روزی که آذر وار جهیدم از عمق اصطکاک بی حرارت،

در امتداد 9 ماه سایش چخماخ صبر پدر و درد مادر

بی آنکه بدانم و بدانند در این سرزمین فرو میکشد لهیب آذرم

زیر ابر اشکبارشان ...

10 آذر

روزی که خورشید نبودم، ماه هم نبودم

ستاره نبودم، خوب درگاه نبودم ...

10 آذر

روز ختم شادی هایم ...

بر سر فشردگی گره های در هم خوردة کور،

از به خود پیچیدن تن پر درد مادر در کلاف سردرگمی های ذهن پر آشوب پدر!...

10 آذر

از انتها آغاز گشتم...

چه آغازی!!!...

10 آذر

نمیدانستم کیم!

بیست و هشتمین 10 آذر آمد!...

... اما هنوز هم نمیدانم ...

اما!!! ...

آن ۱۰ آذرم تکرار نمی شود دیگر!

شاید دوست داشته باشمش... شاید...

نمیدانم...